உந்தன் விழியோர கருமையில்

சித்தத்தில் முத்தமிட்டு
சிகரத்தில் இல்லம்கொண்டு
கலைவாணியும் தலை நாண
கம்பன் கவிகள் உனைப்பாட
பிரம்மனும் வியந்து படைத்த
பெண்ணழகே பேரழகே


காற்றோடு விளையாட மரமுண்டு
காலத்தோடு உறவாட வயதுண்டு
கண்களோடு இசைபாட நிலவுண்டு
காதலோடு எனைப்பாட நீயின்றி
இவ்வுலகில் யாருண்டு


ஏழுகடல் ஏழுமலை தாண்டிவரவா
எதிரியையும் நண்பனாய் மாற்றிவிடவா
உலகத்தையே உனக்காய் சுற்றிவரவா
உயிரோடு முக்தி அடைந்துவிடவா


உன்னை நினைக்காத ஓர்நொடி
இல்லாமல் நாட்கள் நகருதடி
உறங்கும்போதும் உளறுகின்றேன்
இரவினில் எழுந்து தேடுகிறேன்


வறுமைக்கு முடிவு செல்வத்தில்
வானுக்கு முடிவு ஆழ்கடலில்
வாழ்வுக்கு முடிவு மரணத்தில்
எந்தன் பயணத்தின் முடிவு
உந்தன் விழியோர கருமையில்

எனக்கும் காதல் வந்தது

கருவறையின் சுவரை 

தட்டிப் பார்த்தேன்

முட்டிப் பார்த்தேன்

மோதிப் பார்த்தேன்

திறக்கவில்லை

நீண்டதொரு யுத்தம்

இரத்தச் சகதியில்

இன்னுமொரு பிறப்பு

தொப்புள்கொடி நோ

தீருமுன்னே

வாரியணைத்தாள் அன்னை

முத்தமிட்டாள் என்னை

பித்தம் கொண்டேன்

தாய் மீது

தாய்மை மீது

எனக்கும் காதல் வந்தது 

சிறகொடிந்த பறவையாய்

புலம்பெயர்ந்து

அகம் இழந்து

மொழி தொலைந்து

எதிலியானோம்

சொந்தங்கள் 

சொர்க்கத்தில்

சொந்த பூமியோ

நரகத்தில்

விடிவு வரும்

நாளையென்று

வாடித்தவித்து

வருடங்கள் ஓடுதடி

தமிழ் மறந்து

தாயகம் துறந்து

தெரியாத தேசத்தில்

புரியாத வாழ்க்கை

கணணியில் கண்டு

கணவனும் மனைவியும்

காலந் தள்ளும்

கேவலங்கள்

காதலும் காமமும்

சங்கமிக்கும்

முடிவிலியில்

கலாச்சாரம்

அடையாளம் தெரியாத

விதிமுறைகள் பிழையான

அவசர உலகத்தில்

அகதியாய் எம் வாழ்வு

நள்ளிரவில் உந்தன் சொப்பனங்கள்

அழகிய இரவு

தொலைவினில் நிலவு

தாலாட்டும் இசை

மகிழ்ச்சியில் இவ்வுலகு

பறவைகள் இல்லை

ஒலியற்ற நிசப்தம்

விண்மீனோடு வெளிச்சம்

உறைகின்ற பொழுது

வானில் வெண்ணிலா

எங்கே என் நிலா

திரை மறைவில் நீ

திசை தெரியாமல் நான்

அலையோசை தூரத்தில்

அவள் உறங்கும் நேரத்தில்

தமிழோடு உறவாடும்

எந்தன் விரல்கள்..

முப்பொழுதும் உன் கற்பனைகள்

இரும்பாய் இருந்த இதயத்தில்

குறிஞ்சி மலராய் பூத்தவளே

இருண்ட எந்தன் தேசத்தில்

முழுநிலவாய் உதித்தவளே

வீசும் காற்றிலும்

கேட்கும் பாட்டிலும்

திரும்பிய திசையிலும்

திரும்பாத நொடியிலும்

தெரிவது நீயடி

எந்தன் மொழியை

எந்தன் இசையை

எனக்கே அறிமுகம் செய்தவளே

எந்தன் மண்ணின்

எந்தன் தாயின்

அருமை புரிய வைத்தளே

உந்தன் தமிழால்

உந்தன் கவியால்

உந்தன் சிரிப்பால்

உந்தன் பேச்சால்

எனது மதுரை

எரியுதடி

எந்தன் நேசம் சொல்ல

நேரம் போதவில்லை

உண்மை தெரிந்துகொள்ள

உனக்கும் காலம் இல்லை

கலைந்து போகும் மேகமாய்

கடந்து நீ சென்றாலும்         

காலங்கள் உள்ளவரை

நீயொரு தேவதை

கடலின் இசையில் கலந்தவன்

அலைகளின் ஓசையை வெறுக்கிறேன்

அன்று நிலவின் ஒளியை ரசித்தவன்

இன்று நிலவிலும் உன்முகம் பார்க்கிறேன்

மலையிலும் காட்டிலும் திரிந்தவன்

மனச்சிறையில் வாடிக்கிடக்கிறேன்

உன்னோடு கைகோர்த்து ரசித்த கடலும்

உன்னோடு இணைந்து லயித்த நிலவும்

அழகோடு உறவாடும் அந்திப் பொழுதும்

இந்த வாழ்வின் எல்லைவரை நீளாதா

இறைவா இன்னோர் பிறவிவேண்டாம்

இந்தப் பிறவியே எனக்குப்போதும்

இறைவா இன்னோர் மையல் வேண்டாம்

இந்த நினைவுகளே என்றும் போதும்